h

Postbode vertrekt als hij nergens kan wonen (Opinie)

1 november 2018

Postbode vertrekt als hij nergens kan wonen (Opinie)

Amsterdam staat voor grote uitdagingen, zoals een tekort aan mensen voor de klas en in de zorg, maar ontvangt weinig steun uit Den Haag.

Deze opinie verscheen op 29 oktober in Het Parool.

Dagelijks stappen tientallen Rotterdamse uitzendkrachten in de bus naar Amsterdam om hier de post te bezorgen, zo berichtte Het ­Parool onlangs. Dat maakt ondubbelzinnig ­duidelijk wat de uitdagingen zijn voor onze stad.

We kennen grote tekorten aan mensen die voor de klas staan, die werken in de zorg, die de broodnodige woningen bouwen en dus een tekort aan postbodes. De sociale armoede van Amsterdam groeit.

Als onze stad onbereikbaar wordt voor de mensen die het uitvoerende werk doen voor de Amsterdammers, lopen we grote risico's. Stel dat de postbode, de zorgmedewerker of de leraar straks een baan vindt in een stad waar wél betaalbare woningen zijn, wie doet dan dit nuttige werk in Amsterdam?

Fiscale cadeautjes
Het tekort aan deze belangrijke beroepsgroepen komt niet uit de lucht vallen. Al jaren richt de politieke aandacht zich op het faciliteren van de Zuidas, het grote geld en de expats.

De toegangspoorten tot de stad staan wagenwijd open voor hen, waardoor andere Amsterdammers plaats moeten maken. De balans is zoek. En dat terwijl andere delen van Nederland te maken hebben met krimp en mogelijk geholpen zouden zijn met nieuwe bedrijvigheid.

Een tweede zorg is dat de lonen van veel professionals al lang onder druk staan. In de crisis werden de lonen bevroren, het ontdooien is nog lang niet begonnen. Waar in Nederland de lasten op kapitaal gretig worden verlaagd en bedrijven fiscale cadeautjes ontvangen, blijven de lonen achter.

Het beroep van postbode is ­getransformeerd van een eervol beroep met een vast salaris tot een onzekere flexbaan met stukloon. Zo is veel nuttig en belangrijk werk onaantrekkelijk geworden.

Tot slot wordt wonen in onze stad razendsnel duurder. De Nederlandse makelaars en De Nederlandsche Bank waarschuwden afgelopen weken voor de snel oprukkende beleggers, die woningen opkopen als beleggingsobject om ze voor de hoofdprijs te verhuren. De postbodes kunnen die huur niet betalen.

De expats met hogere inkomens, die worden gefêteerd met ­belastingvoordelen, vaak wel. Het resultaat is dat Amsterdammers worden verdrongen. Veel van deze expats blijven kortstondig in de hoofdstad, hun blikveld is internationaal.

Daarmee loopt de stad het risico dat sommige wijken op termijn zielloos worden, omdat er steeds minder mensen zijn die langdurig aan de buurten zijn verbonden.

Aangejaagd door Haagse belastingen zijn te veel sociale huurwoningen de laatste decennia vermarkt. De prijzen van de zogenaamde 'middenhuur' worden opgejaagd door de markt, terwijl prijsbescherming door landelijke wetten wordt gedwarsboomd.

Het is een belangrijke reden dat de postbode, de bouwvakker, de verpleegkundige en de leraar hier niet meer zelfstandig een betaalbare woning kunnen vinden. Deze marktdominantie is een grote bedreiging voor de stad.

Haagse hulp
Het is duidelijk dat het stadsbestuur voor grote uitdagingen staat. De stad zal voor oplossingen ook buiten de gemeentegrenzen moeten kijken, erop moeten inzetten dat werkenden een fatsoenlijk loon krijgen, vol moeten gaan voor betaalbaar wonen, veel bouwen en beleggers waar mogelijk weren. Haagse hulp is daarbij welkom.

Daarmee is ook dit kabinet niet erg scheutig. Zelfs de geringe versobering van het belastingvoordeeltje voor expats is nu weer uitgesteld, in plaats van dat die ruim 800 miljoen per jaar wordt gebruikt om te investeren in ­betaalbaar wonen.

Als die betaalbare woningen er niet komen, keren de bouwvakker en de postbode de stad definitief de rug toe.

De prioriteiten van dit kabinet liggen bij het grote geld. Het stadsbestuur zal het medicijn moeten leveren. Daadkracht en snelheid zijn daarbij harder nodig dan ooit.

Erik Flentge, fractievoorzitter SP Amsterdam

Zie ook:

U bent hier