Wie de afgelopen tijd de krantenkoppen leest, zou bijna geloven dat we als samenleving op het punt staan om definitief uit elkaar te vallen. “Polarisatie in de wijken neemt toe,” koppen de landelijke dagbladen, en “Kloof tussen bevolkingsgroepen groeit door maatschappelijke spanningen”. Het politieke debat in Den Haag en in de media lijkt nog maar één doel te hebben: mensen tegen elkaar uitspelen. De arbeider tegen de klimaatactivist, de joodse Amsterdammer tegenover de islamitische Amsterdammer, de witte Nederlander tegen de nieuwkomer, de hetero tegen de queergemeenschap.

Ik ben inmiddels acht jaar lid van de Socialistische Partij en tevens bestuurslid voor de lokale afdeling. En ik zal het maar gewoon op z’n Amsterdams zeggen: juist in het licht van alle verdeling ben ik teringtrots op onze partij. Waarom? Omdat ik zie dat wij in Amsterdam het levende bewijs zijn dat het ánders kan. Dwars door alle opzettelijk gecreëerde spanningen heen, smeden wij een front van onbreekbare solidariteit waar álle religies, afkomsten en genders in samengaan. Wij doen wat onmogelijk lijkt in het huidige politieke klimaat, en daar is een ijzersterke, socialistische reden voor.

De theorie van de verdeeldheid
Om te begrijpen waarom wij mensen wél samenbrengen, moeten we eerst begrijpen waarom het systeem ons zo graag verdeelt. Vanuit een socialistische, klassenbewuste analyse is de huidige polarisatie geen toeval, maar een uitkomst van een systeem waar we tegen strijden.

Neoliberalisme reduceert ons tot concurrerende individuen die moeten vechten om kruimels op een markt van kunstmatige schaarste. Als er een tekort is aan betaalbare woningen, is het voor de bezittende klasse – de huisjesmelkers, de speculanten, de Zuidasbeleggers – cruciaal dat de woedende burger de schuld geeft aan de statushouder, de migrant of de buurman. Zolang wij naar elkaar wijzen, wijzen we niet naar de top. Discriminatie, racisme en de uitsluiting van gemarginaliseerde groepen zijn binnen het kapitalisme mechanismen die de heersende klasse gebruikt om ons, de werkendeklasse, structureel te verzwakken. Verdeel en heers.

Recent zagen we nog krantenkoppen over “Steeds meer werkenden in armoede”. Wanneer de lonen stagneren terwijl de bedrijfswinsten door het dak schieten, is een verenigde groep het grootste gevaar voor de status quo. De constante culturele én religieuze loopgravenoorlogen die door rechtse politici worden aangewakkerd, dienen als rookgordijn voor de economische kaalslag van onze wijken.

Amsterdamse praktijk: Solidariteit als wapen

Hoe doorbreken we dit als SP Amsterdam? Door terug te keren naar de materiële realiteit. Wij erkennen dat onze culturele, religieuze en genderidentiteiten ertoe doen: ze vormen ons, ze maken onze stad prachtig. Maar we laten ons er niet door in hokjes plaatsen. Wij verbinden de strijd van de Marokkaans-Amsterdamse maaltijdbezorger in Nieuw-West met die van de queer verpleegkundige in Centrum, de Joodse onderwijzer in Oost en de Surinaams-Nederlandse ambtenaar in Noord.

Zij, en wij zijn één. Wij worden uitgebuit door dezelfde doorgeschoten marktwerking. Wij zien de huren stijgen omdat internationale pandjesbazen onze stad opkopen. Wij zien onze wijken onbetaalbaar worden door gentrificatie.

Wanneer wij met de SP de straat op gaan tegen de afbraak van de sociale woningbouw, dan staat de vrouw met de hijab schouder aan schouder met de klimaatstaker en de gepensioneerde stratenmaker. Dat is het resultaat van radicaal de nadruk leggen op onze gedeelde klassenbelangen. Wij vechten tegen een systeem dat ons allemaal kleineert, en in die strijd vinden we elkaar.

Eén strijd, geen concessies

In mijn acht jaar bij de partij heb ik de SP Amsterdam zien uitgroeien tot een bolwerk van deze eenheid. Andere linkse partijen vervallen vaak in oppervlakkige symboolpolitiek, waarbij ze specifieke groepen aanspreken op hun identiteit, maar de economische machtsstructuren laten ze intact. Dit is een doodlopende weg die de polarisatie alleen maar voedt.

Wij kiezen de moeilijke, maar enige juiste weg. We weigeren te accepteren dat de belangen van de lhbtq+-gemeenschap en de islamitische gemeenschap onverenigbaar zouden zijn, want we weten dat de strijd tegen onderdrukking ondeelbaar is. Wie strijdt voor bestaanszekerheid, strijdt voor emancipatie. Wie strijdt tegen armoede, slaat de voedingsbodem onder racisme en uitsluiting vandaan.

Amsterdam is altijd een stad van rebellen en dwarsdenkers geweest. Laat de politiek in Den Haag maar proberen ons uit elkaar te spelen met angstzaaierij en haat. Hier in de wijken, bij de SP Amsterdam, bouwen we aan een onbreekbaar verbond. Geen verdeeldheid, maar vuisten in de lucht, verenigd in één socialistische strijd. En daar ben ik verdomd trots op.

Chaheed Chekhchar

Zit je ergens mee en wil je dat delen met een vertrouwenspersoon ga dan naar SPnet ➔ Algemeen ➔ praktische informatie ➔ Vertrouwenspersoon en klachtenbehandeling